BROEDERS BIJ NONNEN, WAAR ZIJN WE AAN BEGONNEN.

Zaterdag 10 maart 2012. Een vol Schuurkerk theater. Ik was weer heel benieuwd wat toneelgroep Schater op de planken zou brengen. De titel wekte de indruk dat het een voorstelling ging worden met veel humor. Nou, dat klopte!! Het verhaal gaat over het leven van 4 nonnen in een klooster waar een secreet van een moeder overste ( gespeeld door Marianne Roodenburg) de scepter zwaait. De nonnen moeten iedere dag hard werken (nou ja, niet zuster Dorothé; gespeeld door Wilma Pons) maar de zusters Bettine, Ludwina en Clementina, gespeeld door resp. Mandy Verhulst, Anja Noordman en Rachel van der Berg wel. Bettine vult wijwaterflesjes, Ludwina maakt kaarsen en Clementina is hoofd huishouding. Daarom besluiten de nonnen een brief te sturen naar Kardinaal Koops om hem te informeren over de erbarmelijke omstandigheden waarin zijn moeten leven en werken. Na een maand wordt het klooster verbouwd vanwege de komst van de broeders. Ook in het kloosterleven heerst er crisis en moeten er kloosters gesloten worden. Een aannemingsbedrijf levert de nodige werkmannetjes om de loodgieter-, timmer-, elektriciteit- en schildersklussen te klaren. Deze mannetjes (gespeeld door Niek van Namen)
blijken één persoon te zijn. Eén van deze mannetjes is begaan met het lot van de zusters en adviseert de zusters te gaan staken. Er verschijnt ook nog een stagiaire op het toneel, gespeeld door Yolanda Broeder, die niet bijster slim is. Dit is een korte weergave van het eerste gedeelte van het stuk. Tot zover was het nog redelijk serieus.
Dan arriveren de broeders. Broeder Theodorus, gespeeld door Pleun Snel (met zachte G), broeder Leonardo, gespeeld door Leo Poortman en broeder Helmus, gespeeld door Frans Baars. Zij zien er geweldig “broeders” uit. De eerste heeft moderne boots onder de pij, (en nog meer, zoals hij ons later laat zien), de tweede kan zo bij de act van The Village People (als je deze groep kent, hoor je bij de oudere jeugd) en de derde ziet eruit als een hippie en blijkt selectief doof te zijn. De broeders gaan hun eigen werkplaats in orde maken. Een waterleiding wordt aangelegd en de nodige materialen naar binnen gedragen. Nou, daarbij willen de zusters wel bij helpen, nu zij staken. Op een naar buiten gesmokkelde brief hebben de nonnen nog helemaal geen reactie hebben gekregen van Kardinaal Koops. Ze denken dat het hem allemaal niet kan schelen wat er in het klooster gebeurt.
Zuster Ludwina ontpopt zich als een vakbondsleidster. Spandoeken worden gemaakt en met behulp van een “mannetje” opgehangen. Ze gaat zelfs vrouwelijke trekjes vertonen. Op geheel eigen wijze haalt zuster Bettine zuster Dorothé over om ook een spandoek te maken. Wat ze eigenlijk niet wil want ze is de verklikker voor Moeder Overste. Je krijgt gedurende het stuk echt een hekel aan haar. Na een zoveelste aanvaring van Moeder Overste met de broeders wordt er een werkoverleg gepland. Broeder Theodorus denkt dat het allemaal wel goed gaat komen nu er een overleg komt met de zusters, de broeders, aannemer Zwartmans en Moeder Overste. Dan verschijnt er ineens een bisschop, Bisschop Machielsen (gespeeld door Frans Baars, die een dubbelrol heeft). Hij is erbij gehaald door Moeder Overste. Zij kennen elkaar wel heel erg goed. Deze bisschop is een soort van horror-Sinterklaas. De bisschop beweert dat de broeders drugs verbouwen in hun werkplaats. De werkplaats blijkt echter voor het brouwen van ambachtelijk bier te worden gebruikt. Je merkt als publiek dat er naar een einde wordt toegewerkt, maar je hebt nog geen idee van de afloop. Dan krijgt het verhaal een andere wending als blijkt dat aannemer Zwartmans, Kardinaal Koops is en al die tijd de werkmannetjes heeft gespeeld.
De kardinaal geeft de bisschop en Moeder Overste in rake bewoording te kennen dat ze kunnen ophoepelen. Niek, in de rol van de kardinaal, had hiervoor geen microfoon nodig. Als dan nog blijkt dat Moeder Overste het celibaat niet zo nauw nam is deze onthulling een reden voor een polonaise van de zusters en de broeders. Na dit lange verhaal rest mij nog de complimenten te maken voor de cast van Schater voor de geweldige performance en voor Marleen Keller om het weer voor elkaar te krijgen om deze mensen zo enthousiast te laten spelen.
Bewondering voor het optreden van Pleun waar je niet aan merkte dat hij ziek was. Ik heb weer een hele leuke avond gehad, dankzij toneelgroep Schater.

Corrie van Dalum